Tak zwane kino klasyczne - Magdalena Kempna-Pieniążek (Kwartalnik Filmowy)
Recenzując drugi tom Historii kina (red. Tadeusz Lubelski, Iwona Sowińska, Rafał Syska, 2011), autorka zwraca uwagę na niejednoznaczność tytułowego pojęcia Kino klasyczne. Opalizujący charakter terminu został wykorzystany przez redaktorów książki. Kempna-Pieniążek stawia tezę, że w drugim tomie Historii kina dominują trzy ujęcia filmowej klasyczności: instytucjonalne, stylistyczne i kinofilskie. Pierwsze z nich reprezentują ci autorzy, którzy przyglądają się strukturom organizacyjnym, sposobom produkcji, historycznym, politycznym i społecznym kontekstom rozwoju sztuki filmowej. Drugie jest charakterystyczne dla badaczy rozpatrujących klasyczność w kategoriach ponadnarodowej formuły widowiska filmowego, systemu estetycznego podlegającego lokalnym modyfikacjom. Natomiast trzecie rozumienie prowadzi niejako do zrównania „klasyczności” z „klasyką”. Zwracając uwagę na pewne drobne usterki, autorka recenzji podkreśla wartość książki jako kompendium wiedzy i dydaktycznej pomocy w nauczaniu historii filmu.