اثربخشی شفقت‌درمانی بر اجتناب تجربی و بهزیستی اجتماعی در دانشجویان دچار بی‌موبایل-هراسی - فرزانه قادرپور; رمضان حسن زاده; علیا عمادیان (مجله دانشگاه علوم پزشکی سبزوار)
زمینه و هدف: دانشجویانی که به‌صورت افراطی وابسته به موبایل هستند، از لحاظ بهداشت روانی، احساس تنهایی میکنند و از آسیبپذیری بالا و سلامت روانی پایین رنج میبرند. این پژوهش با هدف تعیین اثربخشی شفقتدرمانی بر اجتناب تجربی و بهزیستی اجتماعی در دانشجویان دچار بیموبایلهراسی انجام شد.مواد و روشها: روش پژوهش نیمهتجربی با طرح پیش‌آزمون-پس‌آزمون و پیگیری با گروه کنترل بود. جامعه آماری کلیه دانشجویان مبتلا به بیموبایل هراسی دانشگاه آزاد واحد تهران غرب بود. از بین آنها تعداد 30 نفر با روش نمونهگیری دردسترس انتخاب و بهصورت تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل (15 نفر هر گروه ) جایگزین شدند. افراد گروه آزمایش مداخله شفقت‌درمانی (8 جلسه) و هر هفته دو جلسه 90 دقیقهای دریافت کردند .پرسش‌نامههای پژوهش شامل پرسش‌نامههای اجتناب تجربی و بهزیستی اجتماعی بود. دادهها با آزمون تحلیل کوواریانس با نرمافزار SPSS-27 تحلیل شدند.یافتهها: در بررسی افراد شرکتکننده در مطالعه، قبل از شروع مداخله، بین گروه مداخله و کنترل از نظر میانگین نمرات اجتناب تجربی و بهزیستی اجتماعی اختلاف آماری معنی‌داری وجود نداشت و دو گروه با یکدیگر همگن بودند ولی بین میانگین این نمرات در گروه مداخله و کنترل بعد از مداخله، اختلاف معنی‌داری وجود داشت (P<0/01).نتیجه‌گیری: براساس نتایج این پژوهش، استفاده از شفقتدرمانی در راستای کاهش آسیبهای روان‌شناختی ناشی از تلفن همراه ضروری بهنظر میرسد؛ بنابراین، روان‌شناسان و درمانگران می‌توانند از شفقتدرمانی درکنار سایر روش‌های درمانی برای کاهش بیموبایلهراسی استفاده کنند.