گونه‌های دین‌داری زنان دانشجو شهر تهران - زهرا سلیمانی علویجه; محمدرضا پویافر; خدیجه ذوالقدر (Islām va ̒ulūm-i ijtimā̒ī)
دین، مجموعه عناصری را برای فهم منظم و مقدس جهان فراهم می‌کند. پس از سالیان دراز سایه‌افکنی دین در حیات بشری، در عصر مدرن برخی معتقدند که دین در زندگی انسان‌ها کم‌رنگ‌تر شده و برخی دیگر به پیدایش سبک‌های جدید دین‌داری اشاره می‌کنند. درهرحالت، دین نقش پررنگی در حیات فردی و اجتماعی انسان‌ها دارد و شایسته‌ توجه است. در پژوهش حاضر به مطالعه‌ گونه‌های دین‌داری زنان دانشجو در شهر تهران پرداخته و بدین‌منظور از رویکرد کیفی و روش پدیدارشناسی استفاده شده است. مطابق سنت پدیدارشناسی، نمونه‌گیری به روش هدفمند و از بین دانشجویان متولد دهه‌های پنجاه و شصت دانشگاه‌های آزاد اسلامی شهر تهران انجام شد و سرانجام تعداد نمونه به پانزده نفر رسید. ابزار گردآوری داده مصاحبه بود که تا رسیدن به اشباع نظری ادامه یافت. با تحلیل مصاحبه‌ها براساس سه رکن اصلی در دین‌داری یعنی اعتقادات و باورهای دینی، اعمال دینی، عواطف و احساسات دینی، چهارگونه دین‌داری به‌دست آمد که عبارت بودند از: دین‌داری شریعت‌گرا−مناسک‌گرا، عاطفه‌گرا−معناگرا، خودمرجع و اخلاق‌گرا. تنوع این گونه‌های دین‌داری نشان می‌دهد که دین‌داری زنان در اجتماع امروز ایرانی دچار دگرگونی شده است.این تغییرات برآمده از شخصی‌سازی دین و تحولات متأثر از مدرنیته، سنخ‌های دین‌داری متفاوتی از گذشته را معرفی نموده است که می‌توانند در صورت‌بندی انتظام معرفتی عقیدتی و اجتماعی جامعه تأثیرات زیادی داشته باشند.