Estetyka fragmentu. Przestrzenne alegorie w filmie „Kucharz, złodziej, jego żona i jej kochanek” Petera Greenawaya - Elżbieta Ostrowska-Chmura (Kwartalnik Filmowy)
Autorka artykułu twierdzi, że konstrukcje przestrzenne w filmie Petera Greenawaya Kucharz, złodziej, jego żona i jej kochanek są głównym czynnikiem umożliwiającym jego alegoryczne odczytanie. Wysoki stopień formalnej organizacji przestrzeni filmowej – przez krytyków zazwyczaj określanej mianem teatralnej – sprawia, że fikcyjny świat Kucharza ustanawia swe własne, szczelnie zamknięte uniwersum, ostentacyjnie oddzielone od świata dostępnego w potocznym doświadczeniu. Rozważania na temat zamkniętego uniwersum przestrzennego stworzonego przez Greenawaya w Kucharzu służą zrekonstruowaniu mechanizmu powstawania przestrzeni alegorycznej wraz z ewokowanymi przez nią znaczeniami. Ponadto autorka dowodzi, że zastosowanie rozmaitych strategii formalnych uniemożliwiających widzowi zajęcie pozycji wewnątrz przestrzeni świata przedstawionego również aktywizuje alegoryczny odbiór filmu. W konkluzji artykułu autorka twierdzi, że Greenaway nie uprawia w swym filmie – jak twierdzi wielu krytyków – intelektualnych, postmodernistycznych gier intertekstualnych jedynie z intencją autoteliczną i autotematyczną, lecz proponuje przenikliwą polityczno-kulturową diagnozę brytyjskiej rzeczywistości epoki Thatcheryzmu.