Transferując Chopina: „Chopin, piewca wolności” Gézy von Bolváry’ego - Iwona Sowińska (Kwartalnik Filmowy)
Zrealizowana w III Rzeszy biografia Fryderyka Chopina uchodzi za film zaskakująco przyjazny wobec Polski i Polaków. Uważa się go za przykład sprawnego warsztatowo, wolnego od ideologicznych serwitutów kina rozrywkowego, stanowiącego – zdaniem współczesnych historyków polemizujących z tradycyjną tezą o jego skrajnym upolitycznieniu – nurt zdecydowanie dominujący za rządów narodowych socjalistów. Jednak analiza sposobu wykorzystania muzyki kompozytora, konstrukcji głównych postaci, pominięć i przeinaczeń faktów historycznych, zastosowanych strategii genderowych, wreszcie roli języka prowadzi do innych wniosków. Film ten zdradza głęboką ambiwalencję wobec bohatera. Afirmacji jego twórczości towarzyszy dyskredytowanie go jako mężczyzny i patrioty, co skutkuje zauważalną „germanizacją” filmowego Chopina, która pozostaje jednak niepełna i niekonsekwentna. Z filmu von Bolváry’ego można wnioskować nie tylko o oficjalnych priorytetach niemieckiej polityki zagranicznej (poprawne stosunki z sąsiednim państwem, a zarazem antysowieckość), lecz także o ekspansjonizmie III Rzeszy. Zanim Niemcy zaczęły realizować ideę skolonizowania Wschodu za pomocą środków militarnych, ich ekspansja miała charakter kulturowy, a służyły jej takie filmy, jak Chopin, piewca wolności.