To, czego nie ma. Relacje i wspomnienia kobiet z Powstania Warszawskiego jako gotowe, a niezrealizowane scenariusze filmowe - Karolina Kosińska (Kwartalnik Filmowy)
W polskich filmach fabularnych poświęconych Powstaniu Warszawskiemu nie ma kobiet. Pojawiają się oczywiście postacie kobiece jako sanitariuszki, łączniczki, kobiety w cywilu. Ale zawsze tylko widziane, nigdy patrzące, zawsze symboliczne, nigdy pełnokrwiste, zawsze służebne, nigdy samodzielne i autonomiczne. Jeśli już są bohaterkami (w sensie dramaturgicznym, nie historycznym), to czyjegoś dramatu, nie tyle pozbawione, ile niedopuszczone do głosu. Ich narracje, choćby, a może przede wszystkim te najpowszedniejsze, pozostają nieprzedstawione, ukryte za wielkimi, epickimi narracjami bohaterów. Tekst poświęcony jest właśnie kobiecym „mikronarracjom”, wspomnieniom kobiet, które walczyły i żyły w Warszawie w czasie Powstania 1944. Wspomnienia te dają szansę spojrzenia na zryw w nowy sposób, uwzględniający specyficznie kobiece doświadczenie Powstania. Relacje kobiet, ze względu na swą plastyczność, a także odrębność, stanowią bardzo często gotowe, a niezrealizowane scenariusze filmowe.