تحلیل تاب‌آوری شاخص‌های مسکونی در فضاهای شهری با رویکرد عدالت فضایی (نمونة مطالعه: شهر قائم‌شهر) - ابوالفضل مشکینی; میلاد حسنعلی زاده (جغرافیا و مخاطرات محیطی)
عدالت فضایی به معنی توزیع عادلانه منابع و فرصتهای باارزش در فضای جامعه است. تابآوری شاخصهای مسکونی یکی از مهمترین عناصر و عوامل دستیابی به توسعة پایدار مبتنی بر عدالت فراگیر است. بیعدالتی در توزیع شاخصهای مسکونی یکی از موضوعات محوری در مطالعات اجتماعی و نیز یکی از مهم‌ترین ابعاد ملموس بیعدالتی فضایی است. هدف این پژوهش نیز تحلیل تابآوری شاخصهای مسکونی در محلههای شهر قائم‌شهر با رویکرد عدالت فضایی است. پژوهش حاضر بر اساس هدف از نوع کاربردی و بر اساس روش از نوع ترکیبی است. گردآوری اطلاعات از طریق مطالعات کتابخانهای و اسنادی صورت گرفته است. دادههای مربوط به شاخصهای مسکونی از بلوکهای آماری شهر قائم‌شهر در سال 1395 استخراج شده است. شاخصهای مسکونی در سطح محله در محیط نرمافزار Excel ثبت و برای وزندهی به شاخصهای مسکونی از مدل آنتروپی و برای تحلیل تابآوری شاخصهای مسکونی از مدل واسپاس استفاده شده است. سپس نقشة تابآوری شاخصهای مسکونی در سطح محلههای شهر قائم‌شهر در محیط نرمافزار Arc gis ترسیم شده است. نتایج مدل واسپاس نمایان کرده است که محلة 7 بیشترین و محلة 12 کمترین میزان تابآوری شاخصهای مسکونی را به خود اختصاص دادهاند. همچنین نتایج نشان داد که کل شهر قائم‌شهر نیز به لحاظ شاخصهای مسکونی تابآوری متوسطی دارد. بر اساس نقشة ترسیم شده نیز، بیعدالتی فضایی در تابآوری شاخصهای مسکونی در محلههای شهر قائم‌شهر به‌وضوح مشخص شده است، بهطوریکه 10 محله از 20 محلة شهر قائم‌شهر شامل محلههای 12، 17، 16، 8، 19، 6، 20، 1، 10 و 11 از بیعدالتی در تابآوری شاخصهای مسکونی رنج میبرند.