تأثیر سالیسیلیک اسید بر خصوصیات مورفولوژیکی و فیزیولوژیکی دانهال‌های خیار (Cucumis sativus cv. Super Dominus) تحت شرایط تنش خشکی (Pizhūhish/hā-yi tulīd-i giyāhī)
سالسیلیک اسید یکی از هورمون‌هایی است که کاربرد آن در مقاومت به تنش‌هایی هم‌چون خشکی افزایش یافته است. هدف از این آزمایش بررسی تأثیر سالیسیلیک اسید بر خصوصیات مورفولوژیکی و فیزیولوژیکی دانهال‌های خیار تحت شرایط تنش خشکی بود. به این منظور آزمایشی به‌صورت فاکتوریل بر پایه طرح کاملاً تصادفی شامل 4 سطح سالیسیلیک اسید با غلظت‌های 0 (شاهد)، 25/0، 5/0، 75/0 و 1 میلی‌مولار و دو سطح تنش خشکی، آبیاری روزانه (شاهد) و قطع آبیاری به‌مدت 6 روز با 3 تکرار انجام شد. روش کاربرد سالیسیلیک اسید به‌صورت خیساندن بذری و به‌مدت 24 ساعت بود. تنش خشکی نیز در مرحله 4-3 برگی بر روی گیاهان اعمال شد. نتایج این آزمایش نشان داد که سالیسیلیک اسید میزان شاخص کلروفیل و سطح برگ را به‌ترتیب 27 و 139 درصد نسبت به شاهد افزایش داد. در مقابل هدایت روزنه‌ای و نشت یونی با کاربرد سالیسیلیک اسید کاهش پیدا کردند. قطر ساقه، ارتفاع، تعداد برگ، وزن خشک شاخساره و ریشه و بیوماس با کاربرد سالیسیلیک اسید به‌ترتیب 31، 65، 60، 100، 180 و 96 درصد نسبت به شاهد افزایش پیدا کردند. تعداد برگ، سطح برگ و وزن خشک شاخساره تحت شرایط تنش خشکی کاهش، و با کاربرد سالیسیلیک اسید افزایش یافتند. اثر متقابل سالیسیلیک اسید و تنش خشکی بر صفات شاخص کلروفیل، هدایت روزنه‌ای، قطر ساقه، ارتفاع، وزن خشک ریشه و بیوماس در هیچ‌یک از سطوح آماری معنی‌دار نشد.