Przeciwdziałanie marginalizacji osób starszych w pastoralnej posłudze Kościoła - Jan Dziedzic (Polonia Sacra)
Niniejszy artykuł przedstawia współczesne przejawy marginalizacji seniorów oraz poszukuje sposobów przeciwdziałania tym negatywnym zjawiskom mającym dzisiaj miejsce. W naszej refleksji uwzględnimy tylko aspekt pastoralny, dlatego w oparciu o nauczanie Kościoła przedstawimy ocenę tego zjawiska, a następnie przybliżymy konkretne propozycje przeciwdziałania wykluczeniu przez starość w działalności duszpasterskiej. Marginalizacja seniorów wynika ze współczesnej kultury, która preferuje młodość, atrakcyjność i piękno. Powoduje ją także kryzys rodziny, zwłaszcza brak rodzin wielopokoleniowych, co sprawia, że osoby starsze zamieszkuję samotnie, są rzadko odwiedzane i niekiedy umieszczane przez bliskich w instytucjach opiekuńczych. Na wykluczenie społeczne wpływa też przejście na emeryturę i utrata dawnego statusu społecznego i materialnego oraz utrata zdrowia. Marginalizacji seniorów przeciwstawia się Kościół, który wzywa do szacunku wobec osób starszych. Czyni to, ukazując absolutną wartość osoby ludzkiej w każdej bez wyjątku fazie życia. W przeciwdziałaniu marginalizacji społecznej osób w podeszłym wieku  pomagają różne formy duszpasterstwa. Seniorzy jeszcze aktywni mogą się włączyć do różnych wspólnot parafialnych, grup modlitewnych, klubów seniora, wolontariat, czy Uniwersytet Trzeciego Wieku. Troską duszpasterską objęci są także seniorzy w sytuacji choroby i cierpienia. Są to odwiedziny w domu i szpitalu, posługa sakramentalna oraz wsparcie duchowe.