تحلیل محرک های ایجاد قابلیت ردیابی در زنجیره تامین مواد غذایی - حمیدرضا طلایی (مدیریت زنجیره تأمین)
سامانه ردیابی، مواد غذایی ناایمن و با کیفیت پایین را در مراحل تولید، پردازش و توزیع به حداقل میرساند. برای پیادهسازی سیستم ردیابی، باید محرکهایی که قابلیت ردیابی در زنجیرهتامین مواد غذایی را فعال میکنند، درک کرد. پژوهش حاضر تلاشی برای تحلیل محرکهای ایجاد قابلیت ردیابی در زنجیرهتامین مواد غذایی است. روش پژوهش حاضر، از نظر هدف کاربردی و از حیث گردآوری دادهها، پیمایشی است. نمونه آماری پژوهش 20 خبره صنایع غذایی هستند. براساس مرور ادبیات و غربالگری، 11 محرک ایجاد سیستم ردیابی مواد غذایی مشخص شدند. از پرسشنامه مدلسازی ساختاری تفسیری برای مقایسات زوجی توسط خبرگان استفاده شد. برای تجزیهوتحلیل    دادههای گردآوریشده، از روش مدلسازی ساختاری تفسیری به منظور سطحبندی محرکهای ایجاد قابلیت ردیابی در زنجیرهتامین مواد غذایی استفاده شد و براین اساس، محرکها در نه سطح اولویتبندی شده اند. در مدل ساختاری، پذیرش صنعت 4.0 بهعنوان محرک تاثیرگذار شناسایی شده و محرکهای حمایت از بازار و مزیت رقابتی دارای اثرپذیری بالایی هستند. برای تحلیل تاثیرات متقابل بین محرکها نیز از ماتریس تاثیرات متقابل (MICMAC) استفاده شد. در ادامه، بهمنظور برازش ساختار بهدست آمده، از روش مدلسازی معادلات ساختاری با استفاده از نرمافزار Smart PLS 3.0 استفاده شده است. بدین منظور پرسشنامهای حاوی 33 سوال با طیف 5 گانه لیکرت طراحی گردید و به منظور تکمیل آن از 170 از کارکنان صنایع غذایی نظرخواهی گردید. روایی و پایایی پرسشنامه و همچنین برازش مدل نیز تائید شد. نتایج حاصل از این مطالعه میتواند به عنوان چراغ راهی برای استقرار پایدار سامانه ردیابی در صنایع غذایی کشور مورد استفاده قرار گیرد.