OLGUCU YAKLAŞIMLAR PERSPEKTİFİNDE DİN DİLİ (ALFRED JULES AYER ÖRNEĞİ) - Ergin Ögcem (İslam Medeniyeti Araştırmaları Dergisi)
DinDili’nin çeşitli söylem tarzları, beşeri literatürden alınarak, kutsalvarlıklara göndermede bulunmak için kullanılmaktadır. Kutsal ile ilgili konuşmaimkânının beşeri tecrübenin ürünü olan argümanlardan seçilmesi, kutsal vedolayısıyla aşkın olanla sorunu bulunan çevreler için iyi bir eleştirimalzemesi olmuştur. Özellikle on sekizinci yüzyılda başlayıp, yirminci yüzyılınortalarına kadar etkinliğini arttırarak muhafaza eden pozitivistler bu durumubahane ederek dine ve onun söylem biçimine ağır eleştirilerde bulunmuşlardır.Viyana Çevresi filozofları, özellikle de Alfred Jules Ayer, geliştirmiş olduğu"Doğrulama İlkesi" vasıtasıyla, Din' i ve ileri sürdüğü bildirimleri,salt dini içerikli metinlerin kullandığı dilin, objesi ile ilgilimünasebetinden dolayı yok sayma noktasına gelmiştir. Hâlbuki din de, insana aitdiğer ürünler gibi, toplumun kültürüne ait bir unsurdur. Bu nedenle dini söylemde anlaşılır, inanılır ve kabul edilebilir bir söylem biçimidir. Toptancı, tekperspektifli ve kuralcı bir mantıkla reddetme girişimi objektif, benimsenebilirbir yaklaşım değildir. Böyle statükocu, sığ bakış açısını aşmak veherhangi bir din dilini anlayabilmek için, bu din dilinin kullanıldığı toplumunkültürü içerisindeki yaşam tarzlarına, buradan da değişik kullanımparadigmalarına; dolayısıyla derin gramerine müracaat etmek gerekir.