Funkcje przytoczeń i role osób mówiących w przekazie dziennikarskim (casus dwóch tekstów: przemocowego i o przemocy) - Monika Grzelka; Agnieszka Kula (Acta Universitatis Lodziensis. Folia Linguistica)
Tekst dotyczy funkcjonowania przytoczenia w dwu tekstach związanych z przemocą: Katarzyny Włodkowskiej W redakcji Andrzeja Skworza. „Odliczam aż się rozryczysz i wyjdziesz” („Duży Format”, 25.05.2023 r.) oraz Marcina Kąckiego Moje dziennikarstwo — alkohol, nieudane terapie, kobiety źle kochane, zaniedbane córki i strach przed świtem (Wyborcza.pl, 5.01.2024 r.). Cudze słowa są tutaj wykorzystywane nie tylko w roli materiału konstrukcyjnego, ale także wynikają z rozpoznań gatunkowych, wreszcie decydują o wiarygodności autora i medium. Analiza stylistyczna oraz zawartość treściowa wpływają na przyporządkowanie poszczególnych głosów do odpowiednich osób mówiących zgodnie z trójkątem dramatycznym. W tekście K. Włodkowskiej najważniejszą rolę odgrywa przytoczenie niezależne (zwłaszcza mowa niezależna), natomiast w publikacji M. Kąckiego mowa zależna. Ponieważ oba teksty różnią się perspektywą narracyjną, dostrzeżono także problematykę związaną z ulokowaniem przytoczenia: są to przytoczenia pierwszego stopnia — w narracji oraz przytoczenia drugiego stopnia — w innych przytoczeniach. Role osób mówiących zostały uporządkowane w ten sposób, by uszczegółowić kategorię uczestnika opisywanych zdarzeń. Triada: ofiara, sprawca, wybawca okazała się możliwa do wyodrębnienia i scharakteryzowania ze względu na to, że tematem globalnym obu tekstów jest przemoc. Różnice gatunkowe czy narracyjne obu tekstów pozwalają na zróżnicowany ogląd wszystkich trzech typów osób mówiących i uwikłanie ich w mechanizmy działania przytoczeń.