Przestrzeń zamknięta w tym, co widzialne - Agata Ciastoń (Kwartalnik Filmowy)
Okno na podwórze Alfreda Hitchcocka, Truman Show Petera Weira i Zdjęcie w godzinę Marka Romaneka to filmy, w których widzenie jest najważniejszą, jedyną formą aktywności. Do tego, co widzialne, sprowadza się przestrzeń życiowa bohaterów wymienionych filmów, a w konsekwencji osłabia się ich kontakt z rzeczywistością. Przestrzeń ograniczona w fizycznym sensie jest punktem wyjścia dla wizualnych perypetii filmowych postaci. Dodatkowo warto zauważyć, że wszystkie wymienione filmy powstały w okresie, kiedy medium, na którym się koncentrują, wkrótce ma być zastąpione przez inne.