Samotność na ekranie. Filmowe życie obrazów Edwarda Hoppera - Maria Pokora (Kwartalnik Filmowy)
Twórczość Edwarda Hoppera doskonale oddaje specyfikę obustronnych relacji malarstwa i filmu. Z jednej strony malarz zapożyczał i przekładał na swoje płótna filmowe środki wyrazu, zbliżając tym samym swoje prace do zatrzymanych kadrów. Z drugiej zaś sztuka Hoppera wpłynęła na styl filmowania wielu reżyserów (do jego twórczości otwarcie odwołują się m. in.: Alfred Hitchcock, Jim Jarmusch, Wim Wenders, Francis Ford Coppola oraz Todd Haynes). Specyficzny świat płócien Hoppera dostrzec można w filmach przedstawiających dawną Amerykę z jej lokalną architekturą, obyczajowością i mieszkańcami lub - zawężając kategorię gatunkową - w scenerii oraz przesłaniu kina drogi. W artykule omówione zostały trzy filmy: Droga do Zatracenia Sama Mendesa, Ostatni seans filmowy Petera Bogdanovicha i Co się wydarzyło w Madison County Clinta Eastwooda. Każdy z nich wchodzi w dialogową relację z płótnami malarza, choć nie wszystkie są świadomymi odwołaniami do jego sztuki. W analizowanych filmach doszukać się możno typowo Hopperowskich motywów (wyludnione krajobrazy, klaustrofobiczne puste miasta z wymarłymi ulicami, sklepami, nocnymi barami i sklepami) oraz bohaterów (osamotnione postaci z twarzami pozbawionymi wyrazu, zastygłe w bezruchu). Obok podobieństw ikonograficznych, istotna jest także zbieżność tematyki, spleenu i wyobcowania postaci, pustki i jałowości życia w metropoliach lub miasteczkach.