Prostota i naturalność. Przestrzeń prywatna i przestrzeń publiczna w filmach Mizoguchiego i Ozu - Krzysztof Loska (Kwartalnik Filmowy)
Autor skupia się na twórczości Kenji Mizoguchiego i Yasujirō Ozu, podejmując kwestię inscenizacji. Jak zauważa, czynnikiem determinującym naturę obrazu filmowego w dziełach obu reżyserów jest specyficzna architektura wnętrz, całkowicie różna od europejskiej, cechująca się wyrafinowaną prostotą. Odmienność ta dotyczy zarówno przestrzeni prywatnej, jak i publicznej. W swych rozważaniach Loska abstrahuje od stereotypowych wyobrażeń dotyczących orientalizmu, natomiast śledzi obecność określonych zasad na poziomie mise en scėne, w sposobach konstruowania przestrzeni i kompozycji plastycznej kadru, do pewnego stopnia uwarunkowanych przez scenografię i ikonografię. Kwestie te autor analizuje m.in. na przykładzie Późnej wiosny (Banshun, 1949), Opowieści o trzcinie na wietrze (Ukigusa monogatari, 1934) czy Tokijskiego zmroku (Tōkyō boshoku, 1957)  Ozu oraz Opowieści o późnych chryzantemach (Zangiku monogatari, 1939) czy Pani Ōyu (Ōyu sama, 1951) Mizoguchiego. Loska twierdzi, że widoczne w tych filmach poszukiwanie naturalności i prostoty jest odzwierciedleniem głębszych zasad filozoficznych i moralnych społeczeństwa japońskiego, a obaj reżyserzy wykorzystują architekturę wnętrz nie tylko w celu przywołania tradycji, ale także dla zbudowania przestrzeni wewnątrzkadrowej.