Między mitem i historią jest realność zła. „Ryś” Stanisława Różewicza - Waldemar Frąc (Kwartalnik Filmowy)
Film Ryś Stanisława Różewicza, skoncentrowany na ukazaniu realności zła, znosi  granicę między jego mitycznym wyobrażeniem i historycznym zaistnieniem. Widz w obrazie Różewicza jest konfrontowany z dwoma radykalnymi przejawami zła, opierającymi się na przeciwnych sytuacjach wolności ludzkiej woli. Pierwszy z nich nawiązuje do specyfiki biblijnego mitu „adamickiego”, koncentrującego się na antropologicznych zjawiskach ulegania złu w perspektywie indywidualnej. Drugi, związany z doświadczeniem Shoah, poświadcza nie tylko zło człowieka, ale przede wszystkim ludzi, w swym społecznym, systemowym wymiarze. Wizualna narracja w filmie stanowi  nieustanną  konfrontację obu  tych aspektów realności zła, potwierdzając wzajemne ich uwikłanie, współzależność, niepoddającą się prostej racjonalizacji. Z tej właśnie perspektywy teza o banalności zła wydaje się nie do przyjęcia.